the quest is on



પા પા..પગલી ..

જીવન નો ઉદ્દેશ્ય શું છે ?"
"શું ઈશ્વર છે ?" અને "ઉદાત્ત જીવન કેવી રીતે જીવવું?" જેવા પ્રશ્નોના ઉત્તર શોધતો શોધતો હું આધ્યાત્મિક ક્ષેત્રમાં પહોંચી ગયો ..આ પથ પર મેં વિવિધ શાસ્ત્ર અને ફિલોસોફી નો અભ્યાસ કર્યો..કઈ કેટલાક ગુરુ મહંતોને મળ્યો .. આશ્રમોના ઉંબરા ઘસ્યા અને જાણ્યું કે ધર્મ, સંપ્રદાય અને આશ્રમોએ તો જે અન્યથા સાવ સરળ અને સુગમ બાબતો હોવી ઘટે તેને માત્ર અટપટી જ નહીં પરંતુ લગભગ અસમ્ભાવી બનાવી દીધી છે.

જે સામાન્ય વ્યક્તિના જીવનને ઉન્નત બનાવે તેવી આધ્યાત્મિકતા; જેને આપણે વ્યવહારિક આધ્યાત્મિકતા કહી શકીએ - તેની સાધના માટે અગાઉ શીખી લીધેલ ઘણી ચાલાકીઓ અને ક્રિયા-કલાપોને છોડવા પડશે.

અર્થપૂર્ણ જીવન જીવવું તો સાવ સરળ અને સુલભ છે. ખરેખર તો સામાન્ય માણસ માટે ભારે ભરખમ સિદ્ધાંતો કે ભેદ ભરમ યુક્ત ક્રિયા કલાપોનું કોઈ ઔચિત્ય નથી ઉલટાનું આ બધી ક્રિયાઓમાંથી એવું વાતાવરણ સર્જાય છે જ્યાંથી માણસ અંધ-વિશ્વાસ ની ગર્તામાં ધકેલાઈ જાય..એવા જોગટાઓ ની ચુંગાલમાં સપડાય છે જેઓ માત્ર ઢોંગ અને આડંબર સિવાય અન્ય કોઈ વિદ્યા કે કલામાં પારંગત હોતા નથી. જેઓ પોતે સંસારની આંટી-ઘૂંટી અને પડકારોથી પલાયન થયેલ છે તેઓ તમને ભવ-સાગર પાર કરાવવાના દિવાસ્વપ્ન બતાવે અને તમે તેમનામાં વિશ્વાસ પણ મુકવા લાગો તો તેમનાથી પણ વધુ વાંક તમારો જ ગણાય..!

આ મૂળ પ્રશ્નોનો ઉકેલ શોધવાની ગડમથલ દરમિયાન કેટલાક લાભ પણ થયા. આચાર્ય રજનીશ, સ્વામી દયાનંદ સરસ્વતી, ઓરીસન સ્વેટ માર્દેન, સ્ટીફન કોવે, સ્વામી વિવેકાનંદ અને ડો એની બેસન્ટ જેવા મહા પુરુષોના પુસ્તકોથી હું પરિચિત થયો. એક તરફ આદ્યાત્મ વિષે આપણાં શાસ્ત્રોમાથી કાંઇ ઉપયોગી રૂપરેખા ન મળવાનો વિષાદ હતો અને હવે રજનીશ જેવા મહાપુરુષોના નીડર ટીકા-ટિપ્પણીઓ થી મારી શોધનો પરિઘ વિસ્તર્યો.

Comments