Life & Pain


Our worldly life is a part of a grand divine scheme. In the process ‘The law of Karma’ and the principle of evolution of the entire human species works together.
As we look at life in its entirety, it is seen that people get into different kinds of relationship on the basis of kind of karmic dues accumulated out of the transactions they did during the past lives. In the process of settlement of the dues, persons keep experiencing joy and pain and keep learning. Side by side, as a result of reactions during this settlement; new karmas are generated..and the cycle keeps rotating!


Our soul besides learning and developing higher qualities from different dimensions; keeps on settling the karmic dues with related persons. In this way, the friendly and related souls come in contact with each others; imparts certain lessons; learn themselves and keep evolving.


Before the soul incarnates in the physical world, it decides its syllabus to learn things (divine qualities e.g. Love, Patience, Sympathy, Empathy etc.) during respective life. However, the soul does not involve in transactions of the world, directly. Instead, it has to accept the basic conditions of earth life e.g. it has to experience the world through Body, Mind, Heart and Ego. The incarnating soul can only communicate with the heart of individual. The communication from Soul to heart is known as Intuition or Inspiration. The soul can only transact with the heart because the vibrations of the higher qualities like Love, Patience, Sympathy, empathy etc. are received only by Heart.


The scope of the Soul is very wide. It travels from one plane to another and operates on different dimensions simultaneously. The vision and power of its purpose of the soul is very magnanimous. On the other hand, the heart being an instrument at individual level, falls too small to receive and accommodate the vibrations of Soul’s communication and gets overwhelmed. These instances are known as inspiration or intuition.
મન અને બુદ્ધિ :

પણ જે પ્રેરણા મળે છે તે મુજબ જીવન ને ચલાવવા નું વ્યવસ્થાતંત્ર હ્રદય પાસે હોતું નથી. જીવન ચલાવવા નું તંત્ર માણસના મન (mind) અને ઈગો (ego)પાસે હોય છે. આ કારણે હ્રદય થોડો સમય અવર્ણનીય રોમાંચ અનુભવી પછી શાંત થઈ જાય છે... અથવા કલેશ અનુભવે છે. 

હ્રદય પાસેની પ્રેરણા ને લઇ મન જીવન નાં વ્યવહારો માટે ઉપયોગી વિચાર વલય નં સર્જન કરે છે. પણ આ મન ની વૃત્તિ (attitude) ઉપર પાછલા અનુભવો માંથી સારી નરસી અસર થયેલ હોવાથી અને પાંચ-ઇન્દ્રિય ની સાથે ઘરોબો હોવાથી મન તાર્કિક અભિગમ અપનાવે છે અને પ્રેરણા ને વાસ્તવિક્તાથી દૂર છે તેમ કહી અવગણવાનું શરૂ કરે છે.

જગત ની બધી હોંશિયારી ને સ્વાર્થ સાધવાની વૃત્તિ આ મન પાસે હોય છે તેથી તે હ્રદય ના પ્રેમ, સહાનુભૂતિ, ધૈર્ય, સમતા, શ્રદ્ધા જેવા ઉચ્ચ ગુણ ની વાત થી ઈગો ભડકી ઉઠે તેવા તર્ક વિતર્ક રજુ કરે છે - પ્રેમ જેવી ઉચ્ચ બાબતો ની વાત આવે કે તુરંત ઈગો ને insecurity and inferiority complex થવા લાગે છે કારણ તેમાં સહન કરવાનું કે જતું કરવાનું ને વિશાળ દિલના થવાની જરૂર પડે તેમ હોય છે. તેને હ્રદય ની વાત માનવમાં જીવન ની જે બાજી તેણે ગોઠવી છે તે બગડી જવાની બીક લાગે છે .. હવે જો જન્મો-જનમ ના અનુભવો માંથી મન પણ શીખતું શીખતું એ કક્ષા એ પહોંચી ગયું હોય તો તે હ્રદય ની વાત માની લે તે વું બને છે.. પણ મન ની પાસે તર્ક હોય છે તે ફરી બંને તરફ ની દલીલો રજૂ કરે છે.. તેથી અનિશ્ચિતા ઊભી થાય છે.. ઘડીક માં સુખ તો ઘડીક માં દૂખ નો અનુભવ થાય છે.. 



preface